Waarom blijven we zo worstelen met de aanpak van leefbaarheid in de wijk? Het lijkt een overbodige vraag. Integrale aanpak is toch het toverwoord? Problemen en knelpunten benoemen kunnen we met zijn allen in elk geval al erg goed. Gebrekkige samenwerking; het wil niet omdat de cultuur en taal tussen partijen sterk verschilt.

Verkokering als legitimatie?

Volgens Annelies Brand van CorporatieNL is 'het samenwerken' niet de kern van het probleem. Hoewel, wanneer bestuurders vooral worden afgerekend op wat binnen de eigen portefeuille misloopt en niet op wat collectief wordt bereikt, zal het nog wel ploeteren blijven om samenhangend beleid te ontwikkelen. Maar onmogelijk is een succesvolle samenwerking niet. De meest creatieve en passende oplossingen zijn tenslotte gevonden door samenwerking van partijen in de praktijk. Partijen die niet hun energie hebben gericht op het bevechten van de verkokering maar gewoon praktisch aan de slag zijn gegaan. Wie is er eigenlijk gebaat bij een integrale aanpak? De politiek, met dromen over efficiencyvoordelen en economisch rendement in de bedrijfsvoering van de sectoren? Of de buurtbewoner, uitgedrukt in het sociale rendement. Een wijkaanpak is pas succesvol als de uitkomsten, bijvoorbeeld in de vorm van voorzieningen, aansluiten bij de behoeften en de wensen van de bewoners. De wijk is van de mensen, niet van de instituten!

Meerwaarde creëren

Maak de buurtbewoner, niet de samenwerking, als startpunt. Wat hebben de buurtbewoners nodig en wat kun je als samenwerkende partijen daaraan bijdragen? Komt het nog goed? Er wordt in de praktijk al volop vanuit het perspectief van de buurtbewoner samengewerkt tussen de verschillende sectoren, men is zoekende en lerende. Het gevaar zit hem in de samenwerking tussen de institutionele partijen die uit een bestuurlijke drang tot stand is gekomen. Kortom het gaat erom dat we vooral die buurtbewoners voor wie we het doen niet uit het oog verliezen…

Bron: CorporatieNL

| Meer...